از غذاها ديگر طعم خوبى براى آنها ندارند . مشكل ديگر اينكه وقتى كبد دچار التهاب مىشود و ورم مىكند به معده فشار وارد كرده و باعث مىشود كه فضاى معده كوچكتر شود و در نتيجه جاى كمترى براى غذاهايى كه مىخورند وجود خواهد داشت و بىاشتهايى اين بيماران تشديد مىشود . تمام اين عوامل به همراه صدماتى كه به كبد وارد آمده و باعث شده كه توانايى كبد در ذخيره و توزيع مواد غذايى كاهش پيدا كند ، موجب مىشوند كه وزن بيماران مبتلا به هپاتيت كاهش پيدا كند و دچار سوء تغذيه شوند . مشكل ديگرى كه بيماران مبتلا به هپاتيت با آن روبرو هستند ، احتباس آب در بدن مىباشد . اين وضعيت هنگامى رخ مىدهد كه سلول‌هاى صدمه ديده‌ى كبدى ديگر قادر به تصفيه‌ى كافى مواد زايد از خون نمىباشند ، وقتى چنين اتفاقى روى مىدهد ، بدن توانايى رها شدن از دست نمك و آب اضافى را ندارد و در نتيجه نمك و آب در بدن جمع شده و باعث ورم كردن قسمت‌هاى مختلفى از بدن مثل مچ پاها ، شكم و سينه مىشود . يكى از مشكلات ديگرى كه به علت عدم توانايى كبد در تصفيه‌ى مواد زايد از خون بروز مىكند ، خارش پوست مىباشد كه به علت تجمع اين مواد زايد در زير پوست ايجاد مىشود . بر خلاف خارشى كه بر اثر نيش حشرات ايجاد مىشود اين نوع خارش در بيماران هپاتيتى نه موقتى مىباشد و نه اينكه به آسانى بر طرف مىشود . مشكلات روحى و روانى در افراد هپاتيتى : افراد مبتلا به هپاتيت همچنين با يك سرى مشكلات روحى و روانى نيز مواجه مىشوند . بيماران هپاتيتى اغلب در برخورد با افرادى كه با آنها اظهار همدردى نمىكنند دچار شرم مىشوند زيرا فكر مىكنند آنها اين بيمارى را از روش‌هاى بدى مثل استفاده از سرنگ‌هاى آلوده كسب كرده‌اند . يك فرد هپاتيتى چنين اظهار داشت : وقتى من به ديگران مىگويم كه دچار هپاتيت هستم ، ناگهان رفتارشان عوض مىشود و آنها از دست دادن با من امتناع مىكنند ، زيرا فكر مىكنند كه با دست دادن ، آنها دچار هپاتيت خواهند شد . مثل اينكه يك ديوار شيشه‌اى بين من و دوستانم كشيده شده است . بيماران مبتلا به هپاتيت همچنين بايد با ترس از انتشار بيمارى به كسانى كه دوستشان دارند نيز كنار بيايند . همسران اين افراد ممكن است به علت ترس از سرايت اين بيمارى به آنها حتى تقاضاى طلاق كنند . اين مشكلات روحى اغلب باعث مىشود كه بيماران هپاتيتى خود را تنها حس كنند . افسردگى مىتواند قدرت تمركز فكر افراد را كاهش دهد ، بر خستگى و درد آنها بيفزايد و سبب تحريك‌پذيرى و عصبانيت آنها شود . دانشمندان معتقدند كه ممكن است وقتى كبد آسيب مىبيند سطح مواد شيميايى كه به‌طور طبيعى در كبد توليد مىشوند و يا اينكه در آنجا تنظيم مىگردند ، نامتعادل شوند و باعث ايجاد افسردگى گردند ، عوارض جانبى داروى اينترفرون همچنين ممكن است منجر به ايجاد افسردگى شود . از آنجايى كه حدود سه سال طول مىكشد تا تمام اينترفرون از بدن خارج شود ، افسردگى مىتواند تا سال‌ها بعد از درمان با اينترفرون هم باقى بماند . جريان ضعيف گردش خون در مغز كه بر اثر صدمات كبدى و درمان با اينترفرون ايجاد مىشود ، ممكن است همچنين باعث ايجاد افسردگى گردد . صرف‌نظر از اينكه چه عاملى باعث بروز افسردگى در افراد مبتلا به هپاتيت مىشود ، افسردگى مىتواند سيستم ايمنى و دفاعى بدن را ضعيف كرده و توانايى بدن در مبارزه با ويروس هپاتيت را كاهش دهد و در نتيجه صدمات بيشترى به كبد وارد آورد . يكى ديگر از مشكلاتى كه بر اثر افسردگى ايجاد مىشود ، تحريك‌پذيرى و زود عصبى شدن در افراد مىباشد . بعضى از محققين معتقدند كه اين وضعيت به علت عدم توانايى كبد در تنظيم و تجزيه‌ى موادى كه در بدن ترشح مىشوند و